رگبار

ببرای دوستان در بند...

ragbar — Mon, 28 Dec 2009 21:36:18 GMT

دیروز دستهامان در دست هم بود و امروز پشت دیوارهای بی روزنی هستید که دستهامان را جدا کرده.
خدا می داند دلم آنقدر فشرده است که حتی اشک هم نمی ریزم،که بر سفاکی این درندگان پست تر از حیوان تنها ریشخند می توان کرد...

دیکتاتور هرچه بیشتر دست و پا می زند بیشتر در لجن فرو می رود و می دانم که روزی می رسد که باز دستهامان را به هم می دهیم،روزی که آزادی دیگر رویا نیست...و زیر آسمان آبی سرود پیروزی سر خواهیم داد.

سال بَد
سال باد
سال اَشك
سال شَك.
سال روزهاي دراز و استقامت هاي كم
سالي كه غرور گدائي كرد.
سال پست
سال درد
سال عزا
سال اشك پوري
سال خون مرتضا
سال كبيسه . . .

زندگي دام نيست
عشق دام نيست
حتي مرگ دام نيست
چرا كه ياران گمشده آزادند
آزاد و پاك . . .

من عشقم را در سال بد يافتم
كه مي گويد «مأيوس نباش»؟ ـ
من اميدم را در يأس يافتم
مهتابم را در شب
عشقم را در سال بد يافتم
و هنگامي كه داشتم خاكستر مي شدم
گُر گرفتم...
...

ragbar — Sun, 20 Dec 2009 10:13:07 GMT

کلاً تعداد روحانیون چیز داری که می شناختم کمتر از انگشتان دست بود، که یکیش هم کم شد.

راه می روم و می خوانم

ragbar — Sat, 19 Dec 2009 05:48:42 GMT

If I stay in one place I lose my mind

...I’m a pretty impossible lady to be with

آدم و حوا

ragbar — Sat, 12 Dec 2009 07:19:18 GMT

همینجور که عقب تاکسی تاریک لم داده ام توی بغلت و بویت را بعد از عمری خماری سر می کشم، با خودم فکر می کنم چه خوب می شود این اتوبان که انگار من و تو تنها موجودات زنده ی آن هستیم، هیچوقت به انتها نرسد...

پ.ن.: این مال خیلی پیشتر است. گفتم که بیخود هیجانزده نشوید.:)

زندگی قبلی من: ورژن اینترنتی!

ragbar — Wed, 09 Dec 2009 08:34:58 GMT

نمی دانم در این مورد چه حسی داری، اما در هر صورت در زندگی زمینی قبلیت یک زن بوده ای. حدود سال 1500 در مناطق شمالی زمین(تریک تریک) زندگی می کردی. حرفه ات یکی از اینها بوده: نمایشنامه نویسی، کارگردانی(!)، خنیاگری، آوازه خوانی.

تو یک آدم معقول(!!!) ، عملگرا، ماتریالیست و فاقد هرگونه اعتقادات مذهبی بودی. بینش بسیطت به آدمهای ضعیف و فقیر کمک می کرده.(هوم.)
درسی که از زندگی قبلیت گرفتی این بوده که باید استعداد عشق ورزیدن و شادی و شوق را در خودت پرورش بدهی.(یعنی من فعلی"درس گرفته" ام؟خدا میداند من قبلی چه موجود خجسته ای بوده!)
حالا یادت آمد؟(نو وی!)

پ.ن.1: فکر می کردم در زندگی قبلیم گیاه یا سس مایونز بوده ام، از لحاظ حواس پرتی.
پ.ن.2: برای اینکه بفهمید در زندگی قبلیتان چه بوده اید بروید اینجا. بعد برای من هم تعریف کنید.

یار دبستانی

ragbar — Mon, 07 Dec 2009 08:56:57 GMT

1- از یکی دو هفته قبل برای امروز هیجان زده ایم. با "ح" دست هم را می گیریم و به سیل بچه ها می پیوندیم که لابد از دانشکده فنی شروع شده. جمع می شویم پشت در اصلی دانشگاه، بعضی ها می روند روی سر در. سخنران مجبور است داد بزند. زیر باران شعار می دهیم به امید تغییر: هاشمی پینوشه ایران شیلی نمیشه... باور داریم که دیده می شویم. که شنیده می شویم...
هاشمی عراقی استعفا، استعفا... دو تا از بچه ها شب نامه پخش می کنند.
پشت سر دردانشگاه ده، دوازده تا اتوبوس خیابان انقلاب را بند آورده اند و جلوشان نیروهای گارد ویژه صف کشیده اند. مردی کت شلوار پوش در نیم متری مان ایستاده. هفت تیرش را میبینیم که ناشیانه خواسته زیر کتش پنهان کند. می خندیم.
دانشجو می میرد ذلت نمی پذیرد...دستهای درهم گره خورده مان را بالا می بریم: یار دبستانی من، با من و همراه منی...
قلب نوزده ساله مان تند تر می تپد.

2- هفت سال گذشته. امروز هم روز دانشجوست. زندگیهامان فرق کرده."ح" سه سال است ازدواج کرده و گرفتار روزمرگی است؛ من هم درگیر کار و پایان نامه.
دیگر فهمیده ایم که هفت تیرهای احمقانه شان آدم می کشد، و منطق کورشان امیدهامان را برنمی تابد.
هنوز فریاد می زنیم، اما دیگر نمی دانیم که شنیده می شویم یا نه.
با این همه قلبمان می گوید که یک روز، شاید یک روز خیلی دور، آدمهایی همین جا در ایران ما زندگی خواهند کرد که دیکتاتور فقط کلمه ای خواهد بود از کتابهای تاریخشان...

confessions of a FRIENDSoholic

ragbar — Sat, 05 Dec 2009 09:10:18 GMT

من: سلام، من نرگس هستم.اعتراف می کنم که به فرندز معتاد هستم.
نصف ملت: سلام نرگس، به جمع ما خوش آمدی.

اشتراکات فکری

ragbar — Thu, 03 Dec 2009 06:25:43 GMT

من مثل میمونم.از لحاظ علاقه به موز و نارگیل.

برای عاطفه

ragbar — Mon, 30 Nov 2009 07:40:42 GMT

می نویسم برای تویی که نمیشناسمت. ممکن است دیده باشیم هم را، وقت خرید ، در دانشگاه، یا شاید آن روز...

شاید نگاهمان تلاقی کرده، و لبخند سبزی که رشته پیوند همه مان بود، روی لب هامان دویده باشد.

تو هم مثل من لابد کنار دوستانت و تمام آن جمعیتی که تا بی نهایت ادامه داشت، به خاطر حقیقت انقلاب را گام میزدی، انقلابی که قرار بود به آزادی برسد...

تو هم شاید خاموش، دستت را به نشان پیروزی بالا بردی؛ چرا که مثل من و میلیونها "من"، می دانستی حق پیروز است...

نوشتم که بدانی و بدانند که"ما همه با هم هستیم"، و زندان اندازه همه ما جا ندارد!

پ.ن.: کمپین آزادی عاطفه نبوی

God bless butterflies

ragbar — Thu, 26 Nov 2009 07:34:18 GMT

سرگذشت خواهران میرابال و در واقع وجه تسمیه روز مقابله با خشونت علیه زنان را در ویکی بخوانید.