عکسش را نگاه می کنم. عکسی که فقط کمی، شاید خیلی کم خود اوست.
نمی خواهم اشک بریزم، مدیحه سرایی کنم، یا بیهوده فرشته اش بخوانم.
دلارام انسان است.
یک روح مهربان و بزرگ؛و سرشار از زندگی.
خاله دلارام بچه های" بم" و" دروازه غار" است؛ و امید زنان خشونت دیده " پامنار".
نه با کسی دشمنی دارد، نه هیچگاه "امنیت" را تهدید کرده. تنها گناهش این است شاید، که برایش مهم است درست زندگی کردن.
و این"درست" زندگی کردن است گویا که در قاموس گرگ صفتان جرم است...
 شرمشان باد که" دلارام" ها را، زندگی و ازادی را در بند میکنند!

فغان!که سرگذشت ما
سرود بی اعتقاد سربازان تو بود
که از فتح قلعه روسبیان
                             باز می امدند.

باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد،
که مادران سیاه پوش
-داغدار زیباترین فرزندان افتاب و باد-
هنوز از سجاده ها
                      سر برنگرفته اند!