۱. هرچه بالش را روی سرش فشار می دهد فایده ای ندارد.صدای دعوای طبقه بالا ان قدر بلند است که نه تنها خانواده ان ها، بلکه نیمی از اهل محل هم امشب خواب ندارند. خواهرش که روی تخت ان سوی اتاق نیم خیز شده با نگرانی نگاهش می کند. مرد این قدر محکم کتک می زند که صدای لگدهایش انگار توی سر دخترها می پیچد.

خیلی نمی شناسند همسایه های طبقه بالا را، زن و شوهر جوانی هستند که در مدت کوتاهی که به این اپارتمان اسباب کشیده اند دست کم هفته ای یکی دوشب بساط دعوا شان براه است. این بار اما ضجه های زن از همیشه دردناک تر است.

خواهر بزرگتر می خواهد کاری کند...یاد شماره 123 می افتد که راجع بهش در روزنامه خوانده، اورژانس اجتماعی که قرار است برای همین وقت ها باشد.

 شماره را می گیرد، یک بار دوبار...بوق اشغال. نیم سساعت پیوسته شماره می گیرد؛ اما موفق نمی شود تماس بگیرد.

سر و صدای طبقه بالایی ها هم کم کم می خوابد. شاید تا چهار پنج روز دیگر...

۲.کیسه های خرید را زمین می گذارد. از پشت در هم صدای فریاد خشم الود مرد و گریه پسرک را می شنود.با شتاب کلید می اندازد و وارد پارکینگ می شود.

اقای همسایه را می بیند که با کمربند افتاده به جان پسر هفت هشت ساله اش.بچه گریه می کند و سعی می کند دستهاش را حائل کند، اما قدرت کمربند پدر بیشتر از این حرفهاست.زن سعی می کند جلوی مرد عصبانی را بگیرد. مگر بچه به این کوچکی چه کاری می تواند بکند که موجب چنین واکنشی بشود؟  اما به نظر می اید نه خواهش،نه زور و نه داد و فریاد،اثری ندارد.

کمربند با بی رحمی تن پسرک را می شکافد.

در اوج نا امیدی یادش می اید که همین چند دقیقه قبل در میدان تجریش کانتینر اورژانس اجتماعی را دیده.خوشبختانه موفق می شود با 123 تماس بگیرد. اپراتور جواب می دهد، و چند دقیقه بعد اوضاع عوض می شود.

پیگیری وضعیت پسرک کتک خورده ادامه پیدا می کند،تا جایی که خانواده اش شبانه اپارتمانشان را تخلیه می کنند.

پ.ن.: این که این نهاد چیست، از کجا امده و به کجا می رود را نمی دانم.حتی نمی دانم سیستم های این چنینی در کشور ما چقدر جواب می دهد. تنها چیزی که می دانم این است که ادمهای زیادی توی همین شهر هستند که زجر می کشند و دستشان به جایی بند نیست. دلم می خواهد زمانی برسد که هیچ بچه ای وقتی سیلی می خورد احساس بی پناهی نکند، بداند کسانی هستند که برای کمک کردن به او همیشه اماده اند.

حالا عددشان هرچه باشد،123،456...