هشت ساله بودم. رفته بودیم عید دیدنی خونه یکی از دوستان قدیمی مامان.یه خونواده تحصیلکرده قدیمی که هم پدر و هم مادر جزو بهترینها در شغلشون بودن.
میزبان دو پسر داشت. یکی هم سن و سال من و دیگری بزرگتر.حدود یه ساعت که نشستیم مامان باباها تصمیم گرفتن برن عید دیدنی خونه یه دوست مشترک که همون نزدیکی زندگی میکرد، و خواهرم و پسر بزرگ اونا مثلآ مراقب ما کوچکترها باشن. وقتی اونا رفتن، قرار شد ما دو تا گروه بشیم و یه نمایش تمرین کنیم که وقتی بزرگترا اومدن براشون اجرا کنیم.( این از بازی های محبوب ما بود اون موقعها.)
خلاصه  برادر بزرگتر من رو انتخاب کرد و خواهرم هم با برادر کوچکتر و دخترخاله ام یه گروه شدن.
پسره من رو برد داخل اتاقش و درو قفل کرد؛ گفت قفلش میکنم که اونا نفهمن ما چه نقشه ای داریم.بعد نشست رو تختش و دستش رو انداخت دور کمرم: تو کلاس چندمی؟ با افتخار گفتم: کلاس دوم!(از اینکه میتونستم کتابهای صد صفحه ای بخونم حسابی مغرور بودم.) یه جوری نگام کرد و دستشو کشید به موهام.بعد بهم یاد داد که نقشم چیه.گفت: تو باید دراز بکشی، مثلآ داری تلویزیون نگاه میکنی، و یه سری جمله هم یادم داد. من شروع کردم به خیال خودم به تمرین نقش. رو شکم دراز کشیدم و شروع کردم به تکرار حرفایی که یادم داده بود...که یهو دیدم یه چیزی داره پشتم تکون میخوره. گفتم: چیکار میکنی؟ گفت میخوام یادت بدم نقشتو...باید پاهاتو با من تکون بدی.چرخیدم...حسم بهم گفت که یه جای کار عیب داره.هلش دادم و بلند شدم. بعد اومد خودش رو از پشت چسبوند بهم و محکم نگهم داشت. و اون چیز سفت رو مالید به پشتم.
به زور خودم رو خلاص کردم و دویدم به سمت در اتاق؛که قفل بود. با صدای بلند بهش گفتم که در رو باز کنه که برم پیش بچه های دیگه.و اون هم که ترسید به بقیه چیزی بگم،مجبور شد درو باز کنه.
من برادر ندارم، همبازی های پسر، و حتی 40-50 تا پسری که تو کلاس شنامون بودن، (که خیلی هاشون هم حسلبی بزرگ بودن)،هیچ وقت با من برخورد غیرعادی نداشتن.
و مثل هر بچه هشت ساله ای، من هیچ تصوری از رابطه فیزیکی بین دو جنس نداشتم.
چیزی که اون روز برای من اتفاق افتاد، در مقایسه با اتفاقی که ممکن بود بیافته چیزی نبود؛ و حتی میتونم بگم که شانس اوردم.در مورد اون اتفاق، تا سالها بعد با هیچکس حرف نزدم،راستش بیشتر به خاطر اینکه تا وقتی به سن بلوغ رسیدم درست نفهمیده بودم که پسره میخواسته چیکار کنه.
این یکی از تجربه های ناخوشایند کودکی من بود.می دونم که شما هم تجربه های مشابه این، یا تجربه کتک خوردن از بزرگترها در خونه و مدرسه،یا ازارهای خیابانی رو در دوره کودکی دارید. ازتون میخوام که اگر دوست دارید،و مثل من فکر میکنید که انتقال تجربه ها باعث میشه حساسیت عمومی نسبت به مسئله خشونت علیه کودکان بالا بره، تجربه های خودتون یا اطرافیانتون رو، حتی با اسم مستعار  برام به ادرس کنار صفحه ای-میل کنید تا اینجا بذارم.

فراموش نکنید که قربانی خشونت، مقصر نیست تا بخواد از اتفاقی که افتاده شرمگین باشه.

و بازهم فراموش نکنید که هر موضوعی "تابو" باشه،مقابله باهاش دشوارتره.