خوابم نمی برد.رفتم پشت پنجره.تمام خانه های دور و بو خاموش بود.پرنده ها هم حتی نمی خواندند.فکر کردم شبی هم که کامیون های پر از جسد را از اوین می بردند خاوران،تهران همین طور خواب بوده لابد.
خواب بود و ندید که چه کم خاک ریختند روی بدن های جوانشان.
ندید که چه چشمهای بزرگی با خاک پر شد.
نشنید که غرش خشمگین لودر چه فریادهایی را خفه کرد.
دست هایی را که از خاک مانده بودند بیرون ندید.
دست ها…نمی دانم به کجا اشاره می کردند.

ناگهان او نبود.
قبلش را خوب یادم است.حسابی خوشگلم می کردند.گل سر های ابی را یادم است دو طرف سرم.
برایش چه میبردم؟ این را یادم نیست.
یادم هست، که با چندین بچه دیگر که خیلی هاشان گل سر داشتند؛توی یک اتاق وسایل را( که گشته بودند) پسمان میدادند.روی سکو مینشستم.ان ور سکو می امد.
تی تاپ و ادامس های دارچینی را که داد هنوز یادم است.هربار تی تاپ می خورم یاد لبخندش می افتم.
چشمهاش هم می خندید.ان وقت ها نمی دانستم کف پاهاش این قدر که کابل خورده گوشت اورده.کوچک بودم اخر. کوچکتر از انکه بفهمم چرا او از ان ور سکو می اید و ما از این ور.
خیلی کوچک بودم یک بار که روی سکو نشسته بودم،و قول دوچرخه کورسی را بهم داد.اما هیچ وقت نیامد این ور سکو،و ان ور هم که دوچرخه نبود…

بزرگتر بودم حالا. شاید دو سال گذشته بود از اینکه دیگر نمی دیدمش.حتی از ان ور سکو.اما هنوز،چهره اش را با ان چشم های خندان از بر بودم.
با کی سوار تاکسی شدم؟…یادم نیست. اما یادم است چهره راننده اش را. چه قدر شبیه او بود…
خودش بود یعنی؟
ان وقت ها نمی دانستم خاوران کجاست.گل سر نداشتم،چون دیگر نمی رفتم دیدنش.
بعد از ان شبی که فقط شمع روشن بود و شعر خواندند،انگار دیگر کسی یادش نبود که باید برویم ان جا که سکو داشت.
حتمآ خودش بود.شاید رفته بوده از ان شب یک جایی که سکو نداشته.شاید من را یادش رفته.شاید…نه.نباید نگاهش کنم.نباید هیچکس بفهمد که او از یک جای سکو دار امده.
از ان جا که هدیه هامان را می گشتند. همان جا که قول دوچرخه داد…

بزرگ شدم.گل سر نمی زدم، اما از تمام گل سر های ابی یاد او می افتادم.
دیگر می دانستم خاوران کجاست.
دست ها را دیده بودم، بیرون زده از خاک. می دانستم که هیچ کدام دست او نیست.
می دیدمش هنوز،جایی بدون سکو.در دستش یک کیسه  فریزر که تویش تی تاپ بود و ادامس دارچینی.
و چشمهاش… می خندید.