به شما نگاه میکنم.شما را در پرتو برف، در سفیدی ملافه ها، در این اتاق می بینم.به شما نگاه می کنم و دلگیرم که چرا تا این اندازه آرامم کرده اید. ما بیش از حد به هم شباهت داریم.بیش از حد به هم نزذیکیم.دلم میخواهد اینک فاصله ای را که وجود ندارد پدید بیاوریم.در من ناشکیبایی هایی هست و راههایی که باید به اتمام برسانم،در شما دوره هایی از کودکی. در چهره تان چهره هایی دیگر هست.پس بگذارید که آنها آشکار شوند، شکوفا، و سپس پژمرده از شما نمی خواهم که منتظرم شوید.تنها انتظار واقعی زندگی کردن است.پس زندگی کنید...بچه دار شوید، چرا که نه؟ اشتباهات برای ما لازمند.شاید مسیر شما این باشد، این سرگردانی در عمیقترین قشر وجودتان-در خیال پردازی درباره ی یک زوج، یک خانواده.این مسائل هیچ تاثیری در رابطه ی بین ما نخواهند داشت.
نادر اشخاصی قادرند عاشق شوند، زیرا نادر اشخاصی قادرند همه چیز را از دست بدهند...عشقی که من به شما دارم عشقی سختگیرانه است. این عشق از هم اکنون تمام عواملی را که می توانند این احساس را درمان کنند از میان برده.بیایید این عشق را امتحان کنیم...موافقید؟
در این پاکت یک کلید هست.کلید یک فانوس دریایی متروکه در ... .من در دوران کودکی تمام غم و اندوهم را در آنجا جمع می کردم.گنجینه ای حقیقی است.
کلید را نگه دارید.فقط یکبار از آن استفاده  کنید.وقتی که زمانش رسید.غریزه شما آن زمان را به شما اعلام خواهد کرد.من هم به همین شیوه پنهانی آگاه خواهم شد...